من دختر زمستانم

هم نفس برف های سپید

که هر بار دلشان می شکند

محو میشوند

و چشمان مرا در حسرتی سربی رنگ جا می گذارند!!!

به برف ها چشم دوخته ام

وبرای بودنشان

ستاره های آرزویم را

در سبد دلم می گذارم.

صدایم می کند نگاهش می کنم...

چه عظمتی!!!پر از پاکی،صداقت،سپیدی!!!

رنجیده بود،نمی دانم چرا؟؟؟

گفت؛(( عاشق شدی؟))

از ته دل خندیدم،او از کجا می دانست؟

من راز عاشقی ام را به هیچ کس نگفته بودم.

سوالم را خواندو گفت؛

((تقصیر چشمانت است،زود رسوایت می کنند.))

این بار او خندیدو من حیرت زده،خندیدنش را نظاره کردم!!!

گل یخ را به حجم گرم دستانم سپردم،دوباره صدایم کرد.

با پریشانی نگاهش کردم.

اندوه،چهره ی پاکش را غرق خودکرد و گفت؛

((فریب عشق را مخور،ویرانت می کند!!!))

دوباره خندیدم،نگاهش پر از پرسش و تردید بود.گفتم؛

((ولی عشق برای من زندگیست ، با او نفس می کشم.))

آهی از سینه کشید و گفت؛

((نفس هایت را به او مسپار آواره ات می کند.))

گل یخ را بوییدم و گفتم؛

((او هم نفس هایش را به من سپرده.))

نگاهش تنم را لرزاند!!!

تردید نکردم و گفتم؛((دوستم دارد.))

این بار او با تردید غریبه و شد و پرسید؛

-((از او پرسیده ای؟))

چرا تنم لرزید؟؟؟

گل یخ از دستاانم فرو افتاد،

بی آنکه نگاهش کنم،

انتظارم را در آغوش کشیدم و دویدم.

پشت پنجره نشستم ولحظه هایم را رنگ کردم،

تا او بیاید......